Een doel, een avontuur: een "Team Mentaal Sterk"

Het was een hartverwarmende bijeenkomst. We zullen omringd worden door warme, gemotiveerde vrijwilligers. Mensen die met een pendelbusje heen en weer rijden om te checken hoe het gaat, of het lukt, of we iets nodig hebben. Een verpleegkundige die ons bijstaat als het lichaam net dat beetje extra hulp nodig heeft, een kinesist die ingrijpt als het fysiek dreigt af te bouwen, en een groep mensen die ons mentaal de top op helpen. Ook zijn er VEVA-studenten (militaire opleiding) die letterlijk ondersteuning bieden als ons lichaam het even laat afweten. Het stelt gerust om te weten dat we niet alleen zijn.

Deelnemers beginnen dit avontuur allemaal met hun eigen beperkingen. De voorbereidingen verschillen: sommigen trainen enkel met hun kinesist, anderen maken kilometers op eigen tempo, weer anderen zitten middenin een revalidatietraject. Er zijn mensen die net de diagnose hebben gekregen, en mensen die net uit een zware opstoot komen. Iedereen is anders, en dat maakt het bijzonder om dit samen te doen.

Wat mij persoonlijk raakte, was hoe open iedereen was over zijn onzekerheden. De angst om de top niet te halen, dat hun lichaam hen in de steek zou laten, … Dat ze het willen doen maar nog niet goed weten hoe.  Dat stelde me gerust dat ik niet alleen ben met mijn onzekerheden.

De onvoorspelbaarheid van het lichaam en de berg

Naast de onvoorspelbaarheid van ons lichaam, is er ook de grillige, kale berg zelf. Hoe het lichaam die dag zal functioneren, dat weten we eigenlijk niet. De reis er naartoe, de spanning, de prikkels, het excitement… alles heeft invloed op onze symptomen. Gelukkig is er ook de kracht van adrenaline, die alles tijdelijk kan overstijgen.

Maar de grootste onvoorspelbare factor is misschien toch  het weer op de berg. Het kan beneden aan de voet stralend zonnig zijn, terwijl het boven sneeuwt of hagelt. Of misschien is er de hele dag regen en wind. Al die elementen zullen ons mentaal en fysiek uitdagen en daar hebben we geen controle over.

Ik ken de Mont Ventoux vooral van het wielrennen. Die steile berg met bochten waar de koers traag omhoog kruipt, en waar je onderweg prachtige uitzichten hebt. Maar door de cijfers komt het nu pas echt binnen: de klim start in Malaucène en is 21,2 km lang, met 1.535 hoogtemeter. Het stijgingspercentage kan tot 12% gaan. We beginnen op 377 meter hoogte en de top ligt op 1.912 meter. On top of the world!

Dit wordt zonder twijfel mijn grootste onderneming. Gelukkig zal ik deze uitdaging niet alleen aangaan. Naast de steun van de organisatie, zal ik vergezeld worden door mijn persoonlijke buddy’s: twee vriendinnen die meestappen, me helpen en ondersteunen, zodat ik hopelijk de top haal.

Mijn 2 buddy’s Marianne en Falke: steun, humor en hart van goud

Ik stel mijn buddy’s graag even aan je voor.

Marianne is een vriendin die al sinds mensenheugenis mijn leven verrijkt met haar enthousiasme. We kennen elkaar sinds onze puberjaren en zaten in dezelfde jeugdbeweging. Samen hebben we al heel wat avonturen beleefd. Ze deinst niet terug voor iets nieuws en springt meteen mee in het diepe als ik met een gek idee kom. Zo organiseerden we zeven jaar lang samen het Rockabillyfestival Rock a Lady.

Nu was het niet anders. Ik stuurde een smsje dat ik graag de Mont Ventoux wilde beklimmen. En nog voor ik kon vragen of ze mee wilde helpen met geldinzameling, kreeg ik de reactie: “Ja leuk, ik stap met je mee!” En zo begon dit nieuwe avontuur.

Marianne loopt trails en triatlons, is sportief en gedreven. Haar kennis en ervaring zijn goud waard: haar tips helpen om lichamelijke crashes te beperken en mijn dagelijks functioneren na een training optimaal te houden. Daarnaast is ze een enorme steun, zowel op belangrijke als onverwachte momenten. Ze heeft een natuurlijk talent om er voor mensen te zijn, groot of klein, met een luisterend oor en een hart van goud.

Falke is een positieve, energieke spring-in-het-veld. Ook zij maakte deel uit van mijn jongvolwassen leven, en ik koester hier mooie herinneringen aan. Ze brengt humor in het moment, heeft een relativerend vermogen en een enorme gedrevenheid. Ze weet waar ze voor gaat en combineert haar pit met een realistische kijk, waardoor ze een mooie balans brengt in alles wat ze doet. Ze brengt rust en haar aanwezigheid zorgt ervoor dat je het beste in jezelf naar boven laat komen.

Kortom, twee veerkrachtige, gepassioneerde en onbaatzuchtige persoonlijkheden die kleur geven aan je leven. Ik wens iedereen een Marianne en een Falke toe!

Een tweestrijd van dankbaarheid, onzekerheid en het leren loslaten

Ik ben ontzettend dankbaar dat Marianne en Falke dit avontuur samen met mij willen ondernemen. Dat ze meegaan, mee denken en mee ondersteunen. Dat ze er gewoon zijn, voelt warm en geruststellend. Zelfs meer dan ik had verwacht.

Tegelijkertijd maakt hun aanwezigheid iets in mij los waar ik nog niet helemaal aan uit ben. Het is een mengeling van een positief gevoel en onzekerheid. Het lijkt ervoor te zorgen dat ik “aan” ga staan. Mijn eigen persoonlijkheid speelt natuurlijk ook mee: ook al heb ik hulp nodig, ik vind het belangrijk dat mensen het goed hebben. Ik help zelf graag waar ik kan. Ik wil dat het voor hen ook een mooie ervaring wordt, dat ze hun eigen grenzen bewaken, dat ook zij hun proces kunnen beleven.

Dat maakt me wat onzeker. Ik weet hoe dat kan gaan: dat ik mij groot houd, sterk probeer te zijn of gewoon doorga, terwijl dat misschien niet is wat op dat moment nodig is. Ik weet dat ik soms de nood heb om af te sluiten  wanneer mijn gevoel de overhand haalt. En dat ik het misschien ga willen tegenhouden. Terwijl juist dat falen, het stoppen, het niet halen… ook deel is van het proces.

Het is niet de eerste onderneming die ik maak, maar wel het eerste avontuur dat ik deel met vrienden. Een eerste onderneming met mijn fysieke beperking en een chronische ziekte. De eerste keer dat ik dit doe met zoveel onvoorspelbare factoren, een lichaam en geest die ik nog volop aan het ontdekken ben.

Ik wil alles kunnen laten gebeuren, zonder het gevoel te hebben iemand te ontzien of teleur te stellen. Ook dat maakt deel uit van mijn doel. Ik weet nog niet precies hoe ik dat ga aanpakken, maar ik voel dat het belangrijk is, en ik moet vertrouwen op het proces.

Het avontuur wacht

Het fysieke proces heeft nog wat training nodig. Ik heb nog negen weken om mijn lichaam voor te bereiden om lang actief te zijn. Een wandeling van vijf à zes uur staat nog op de planning.

Het is duidelijk dat, hoe goed ik me fysiek ook voorbereid, het moment zelf bepalend zal zijn. Maar mentaal voel ik me sterk en dankbaar voor de mensen om me heen, voor hun steun, en voor dit avontuur dat me uitdaagt op manieren die ik nog aan het ontdekken ben. De Mont Ventoux wacht, en ik kijk ernaar uit om te zien wat er mogelijk is.