Van mijn weerstand en onzekerheid naar dankbaarheid

Zo besliste ik op een dag om elke dag te wandelen, maar soms lukte het niet en voelde ik meteen de druk. Ik ging over mijn grens,  raakte overbelast en mijn MS Symptomen speelden op. Toen besefte ik dat loslaten me beter hielp. Dus kiezen om geen voornemens te plannen is een vorm van zelfbescherming.

In plaats daarvan maak ik regelmatig een balans op. Even terugkijken en reflecteren, wat helpt en waar kan ik verder op inzetten. Want uiteindelijk doe ik maar wat, trial and error.

Een jaar van fysieke en emotionele gevechten

Het voorbije jaar kende stevige en ongeziene ups and downs,  zowel fysiek als emotioneel.

Ondertussen lijkt het uitgegroeid te zijn naar een soort evenwicht en lijkt alles zich min of meer te stabiliseren. Ik had nooit verwacht dat ik  tot een zeker vorm van balans zou komen.
Mei 2025 kende mijn motoriek en het stappen een ongekend dieptepunt. Stappen moest bewust gebeuren en de aansturing van mijn rechterbeen ging moeizaam. Het was niet te koppelen aan een nieuw letsel, maar aan een onderliggend proces van MS, PIRA. Ik was aangewezen op krukken om vooruit te komen. Dit bracht mij emotioneel volledig uit balans, maar bracht ook alle verdriet van de wereld met zich mee. 

In die periode heb ik, naast voeding en beweging, ook ingezet op sociale interactie, met vrienden, lotgenoten, … iedereen of alles dat me kon helpen om mij door deze moeilijke periode te halen was een meerwaarde. Het vroeg kracht en moed, want als het mentaal niet goed gaat, heb ik de neiging om me terug te trekken. Maar het wierp zijn vruchten af. 

Ik ontdekte de sterkte van Mindfulness,  vond mijn oude hobby zoals tekenen en schetsen terug-  lees “Chronisch ziek en hobby's"- en ik begon met deze blog.

De fragiele dankbaarheid

Regelmatig spreek ik af met lotgenoten. Het is fijn om ongenuanceerd te kunnen praten over de overwinningen en de obstakels die MS brengt. Je krijgt ook een andere kijk op het omgaan met moeilijkheden en het motiveert.

Ik herinner me een lunchdate met een lotgenoot/vriendin. We hadden het over onze mogelijkheden en ook wat we door MS al hebben moeten afgeven. Op een bepaald moment zei ze: ''Ik ben eigenlijk wel dankbaar voor wat ik allemaal nog kan''. Voor het eerst kwam dit gegeven van “dankbaar zijn om wat nog kan”, binnen. Was het haar openheid of de herkenbare symptomen, een combinatie van of het juiste moment? Geen idee, maar het zette me wel aan het denken. Het bleef hangen en ik voelde me onzeker.

Want ik voelde het niet. Ik kon niet dankbaar zijn om wat ik nòg kon. Ik was voor heel veel dingen in mijn leven dankbaar, maar niet voor wat ik nog kon.  De gedachte liet me niet los. Waarom voel ik geen dankbaarheid?

Tevreden zijn in het moment

Op dat moment zat ik heel diep in mijn verdriet en onzekerheid. Er leefde zoveel vragen in mijn hoofd waarop geen antwoord te geven was. Wat als ik dankbaar ben? Wil dit dan zeggen dat ik tevreden ben met het resultaat? Wil dit dan zeggen dat ik mij berust in een situatie die voor mij niet ok voelt? Waar ben ik dan dankbaar voor?

Door de fysieke beperkingen en onzekerheden van MS nam het gevoel van machteloosheid vaak de overhand, waardoor ik niet meer zag wat er wel nog mogelijk was.

Maar ik leerde inzien dat het niet gaat over opgeven, maar over het stoppen met vechten tegen wat er op zo’n moment speelt.
Ik leerde dat het niet betekent dat dit het einde van het verhaal is. Het is ook geen nieuw begin, het is tevreden zijn in het moment. 

Dankbaar voor mijn weg 

Het was een lange, moeilijke weg. En op dagen dat het fysiek moeilijk gaat, merk ik nog steeds dat ik vecht met het idee: is dit het nu? Gelukkig, minder overheersend.
Deze inzichten kwamen niet gratuit, daar heb ik hard voor gewerkt. Mentaal, door me kwetsbaar opstellen, te praten, te schrijven en kritisch naar mezelf te kijken, … maar ook fysiek door te blijven proberen en oefenen.

En nu kan ik zeggen dat ik dankbaar ben. 

Dankbaar:
-  voor mijn mogelijkheden. Wandelingen maken lukt als deze afgestemd zijn op de dag- of weekplanning, met voldoende  rustpauzes en met Nordic Walk sticks. 

-  dat ik de moed en de kracht had om door te zetten. Toen ik mezelf toch aanmoedigde om naar de aquagym of kiné te gaan. Ook al voelde ik me slecht en vermoeid.
-  dat ik mijn stem liet horen wanneer ik vond dat het nodig was. Omdat een zorgtraject niet voldeed aan mijn noden en verwachtingen.
-  dat ik mijn eigen weg ben blijven bewaken en daar ben blijven voor gaan. Ondanks dat het tegendeel bepleit werd.

-  dat ik ook de moeilijke en verdrietige momenten heb toegelaten en doorleeft heb. Zodat ze niet meer blijven hangen. 

Dankbaar om wie ik ben! 

Onze gedachten, een automatische piloot

Hoe belangrijk het ook is om dankbaar te zijn, het heeft ook iets fragiels. Ik merk dat het soms een gedachte is die een verplichtend karakter krijgt. Zeker wanneer je langdurig vecht, kan dankbaarheid soms aanvoelen als een extra verwachting.

Onze gedachten razen voorbij met ongezien tempo, op automatische piloot. Daardoor vergeten we soms hoe dankbaarheid voelt. Het lijkt dan een leeg begrip, een gewoonte, ver weg van wat we werkelijk ervaren.

Ik pleit ervoor om dankbaar te zijn wanneer het volgt op een moment van stilte, na het stilstaan bij jezelf, je gedachten en je gevoelens.

Een vooruitblik naar de vrijheid

2025 was een eyeopener en legde een stevige basis voor mijn plannen en dromen. Hoewel ik geen hoge verwachtingen wil zoals bij goede voornemens, durf ik voorzichtig vooruit te kijken en te dromen over wat 2026 zal brengen. 

Er staan mooie avonturen te wachten, en ik kijk met veel ongeduld uit naar het nieuwe jaar. Wat MS betreft, ben ik voorzichtig hoopvol. Voor het eerst sinds drie jaar voel ik enige stabiliteit. De grilligheid van MS blijft zichtbaar in de schommelingen van energie en motoriek, maar ik merk een verschil met voorbije jaren.

Ook al kunnen we de toekomst niet voorspellen, de eerste plannen zien er veelbelovend uit:

• Een op maat gemaakte voetheffer, waarmee ik stabieler hoop te stappen, blessures wil beperken en mijn belastbaarheid beter kan inschatten.

• De aankoop van een campervan, zodat we in ons eigen tempo kunnen genieten van de wereld en de natuur.

• De voorbereidingen voor het klimmen tegen MS, een avontuur waar ik benieuwd naar ben wat het zal brengen.

Een toekomst van vrijheid

Het lijkt een jaar te worden in het teken van vrijheid. En het is fijn te beseffen dat ik ondanks MS en de beperkingen ook kan genieten van vrijheid.
Het idee dat we straks met de campervan naar een rustig plekje rijden en genieten van de natuur. Waar ik een schets maak van de omgeving en kan vertragen. Een gevoel van vrijheid waar ik al lang heel erg naar uitkijk..

Het voorbije jaar bracht me heel wat inzichten en ik neem ze mee naar het nieuwe jaar. Dus 2026, ik ben er klaar voor, meer dan ooit!

Laten we er een jaar van maken vol mooie herinneringen, kracht en moed! Eentje waar we ons hart en ziel mee kunnen vullen.

Ook aan  jou, lieve lezer, wens ik dit toe!

Een jaar vol mooie herinneringen, de kracht om door te zetten en moed om de pittige momenten het hoofd te bieden.
Of het nu een wandeling is met een voorbijganger, een kop koffie met een vriend of een kleine overwinning op jezelf. Ik wens dat je momenten vindt die je hart vullen.