Soms lijkt het allemaal vlot te lopen, precies zoals je wil. Je plant, je organiseert en je hebt het gevoel dat je de touwtjes stevig in handen hebt. Tot plots, de realiteit je inhaalt. Bij een chronische ziekte zoals MS komt dat moment soms onaangekondigd. 

“We zien het eindpunt, het lijkt nog ver en steil.Viola en ik besluiten contactgegevens uit te wisselen. Maar ik vind de cijfers niet in mijn hoofd, ik krijg ze niet gezegd. Ik blijf hangen op 45, dit is niet juist. Dit getal maakt geen deel uit van mijn telefoonnummer."

21 maart 2026 was het de infosessie van Klimmen tegen MS. Ik heb het organisatieteam van Team Mentaal Sterk leren kennen en ook de andere deelnemers. Een ritje naar Nederland, een route van 226 km. Een leuke en gezellige uitstap met 1 van mijn lieve buddy’s en hartsvriendin Marianne.

De start van een nieuw jaar en onze tijdlijnen en verhalen lopen over van goede voornemens. Alsof het standaard is, ... 3-2-1 Goooo. De race om verplichtingen is begonnen!

Een verhaal over keuzes, uitdagingen en het volgen van je dromen

A butterfly rests quietly, yet it stirs the air

Een eerste digitale schets

Beren op de weg, ik vind het een leuke maar veelzeggende uitdrukking. Het betekent zoveel als: “Obstakels, gevaren of problemen waarnemen, vaak onnodig of overdreven." Je zorgen maken over zaken die er in werkelijkheid niet zijn of die uiteindelijk niet zo ernstig blijken te zijn. Het kan ook verwijzen naar het zich vastklampen aan negatieve gedachten of angsten, of het zien van de toekomst met wantrouwen.

Toen de redactie van MS-Link, iemand zocht voor een interview over MS en een hobby, kwam dat precies op het juiste moment. Ik zat midden in mijn zoektocht naar iets nieuws, iets waarin ik mijn ei kwijt kon én waar mijn eigenwaarde weer een duwtje van zou krijgen.

Onlangs parkeerde ik op een mindervalide plaats, op weg naar het gezellige cafeetje waar ik had afgesproken met vrienden.  Terwijl ik uitstapte, voelde ik de blikken van een ouder koppel die me nauwlettend observeerden. Ik voelde van alles, behalve het vrije gevoel te doen wat ik nodig had.

Als je chronisch ziek bent, voelen doktersbezoeken, onderzoeken en behandeling als een fulltime job. Door de jaren heen is mijn zorgteam gegroeid. Ik heb dit heel bewust en stap voor stap opgebouwd, met veel aandacht voor een persoonlijke en kwaliteitsvolle aanpak. Regelmatig sta ik stil bij de vraag of het traject nog aansluit bij mijn noden en verwachtingen. Die zoektocht kost tijd en energie, maar loont echt de moeite.

Het lang geplande multidisciplinaire teamoverleg stond op de agenda. Om 9 uur startten de gesprekken met de verschillende disciplines: eerst de MSverpleegkundige, daarna de neuroloog, gevolgd door de maatschappelijk werker. Vervolgens sprak ik met de psycholoog, daarna met de revalidatiearts, en de kinesist sloot het rijtje af.