Als een haperende speer de Mont Ventoux op

De muziek weerklinkt door de geluidsinstallatie, door de microfoon weergalmt het aftellen en iedereen staat te popelen. Team Mentaal sterk, als eerst aan de startlijn. Zelf ben ik best wel zenuwachtig, ik wil er aan beginnen. Start, daar gaan we. Elk met een eigen doel, een eigen tempo, elk met een persoonlijke rugzak van beperkingen.

Hier ga ik dan. Ik ben me volledig bewust van wat ik aan het doen ben, wetende dat mij iets staat te wachten wat ik niet kan inschatten noch kan overzien. Het voelt bijzonder en onwerkelijk tegelijkertijd.

Klaar om het beste van mezelf te geven

De voorbije jaren heb ik ontdekt dat er voorwaarden zijn om doelen te kunnen halen. En voor dit avontuur zouden extreme hitte én hongerige hormonen een grote impact kunnen hebben op mijn prestatie. Ze zouden de klim extra zwaar maken. En je raadt het al: een ongeluk komt nooit alleen. Beide scenario's zijn keihard van kracht.

Maar gesterkt door mijn twee buddies en een VeVa-student aan mijn zijde, stappen we de eerste meters. Drie mensen naast mij die zich vrijwillig inzetten om mij naar de top te helpen.
We volgen een vooropgesteld plan zodat ik op eigen houtje de laatste kilometers naar de top zou kunnen stappen. Een plan van stappen en meerijden in het busje. Elke drie kilometer wissel ik af: stappen, het busje in richting de verzorgingspost, en opnieuw. Het lijkt me haalbaar en een perfect evenwicht.

Ik heb er goede hoop in, mijn voetheffer zit als gegoten, mijn nordic walking-sticks in de aanslag en mijn koelsjaaltje klaar om de hoge temperaturen en het Uhthoff-fenomeen te trotseren. De eerste 3 kilometer waren steil.
Pittig, maar ik ging als een speer. Enfin ja, een trage speer maar het ging vlot. Mijn zenuwstelsel zoekt namelijk zijn ritme zodat het niet gaat blokkeren. Bij de eerste stappen voel ik al dat ik moet doorzetten, maar ik herinner me de trainingsmomenten. De eerste meters zijn de moeilijkste. Tot mijn verbazing merkten mijn buddy's en de VEVA-student zelfs op dat ik stevig doorstapte. Voor mij voelde het alsof ik gewoon mijn ritme probeerde te vinden, maar blijkbaar lag dat tempo hoger dan ik zelf dacht.

‘t Is 33°, we wandelen van schaduw naar schaduw. Het koelsjaaltje blijkt onmiddellijk de beste aankoop ooit. Het zorgt voor een subtiele maar significante verlaging van mijn lichaamstemperatuur. 

Zoeken naar mijn ritme

Marianne en Falke, mijn buddy's, zijn alvast begonnen aan het kennismaken met onze student, Nick. Mijn lichaam moet wennen aan de beweging en mijn mindset moet zich vastzetten. Ondertussen komt Nick een praatje met me maken. Lief, zorgzaam en attent. Terwijl ik kan alleen maar denk: "Sorry, ik heb niet die energie om een babbeltje te slaan". Mijn focus ligt op vooruit, bewegen, stap voor stap, rustig ademhalen, kijken, genieten van de omgeving en luisteren naar de verhalen en gesprekken achter mij.

Een gevoel van intens geluk overvalt mij. Dat ik dit kan en heb gekozen om dit avontuur aan te gaan. Dat ik me niet heb laten leiden door beperking, twijfels of angsten.
Terwijl die gelukshormonen mijn hart vullen, merk ik dat ik al even onderweg ben. Ik voel het aan de zwaarte van mijn been. Mijn smartwatch geeft ongeveer 3 km aan. Het eerste beslissingsmoment dient zich aan. Ik kan nog doorgaan, maar ik denk aan mijn plan. Mijn buddy's geven aan: "Mich, 3km, wat ga je doen?''

Mijn ego versus mijn grenzen

Het ego speelt, de drang om door te gaan roept en ik denk: 'De top, die wil ik zelf bereiken. "Ok, stop de auto als hij voorbij rijdt.” Intussen stap ik rustig verder.

Een vrolijke, opgewekte lotgenoot, Viola, heeft ons ondertussen vervoegd. Ze voelt wel iets voor dit ritme en sluit zich aan bij het plan. Onze mogelijkheden en beperkingen liggen, denk ik, een beetje in dezelfde lijn.
De paar meters verschil op onze grenzen en mogelijkheden zijn verleidelijk om niet in mee te gaan. Het vraagt een sterke geest je eigen weg te blijven bewandelen. Jezelf blijven voelen wat wel nog kan en wat niet. We slagen er beide in, ons eigen tempo te volgen. En het geeft een boost om elkaar te steunen en te begrijpen. Aan te moedigen wanneer nodig of elkaar te herinneren aan de grenzen.

Elk stapt zijn eigen weg, Falke, Marianne, Nick, Viola en ik en ontmoeten elkaar bij elke verzorgingspost. En vertrekken telkens samen opnieuw, op naar de volgende grens. Tegen de 3de stop zijn de temperaturen alleen maar gestegen. Het stappen wordt heel zwaar, mijn rechter been weegt lood, de pijn vervoegt het feestje en vraagt alle kracht en energie. Zelfstandig in de auto stappen wordt een uitdaging, laat staan uit de auto geraken. De vrijwilligers aan de verzorgingsposten zijn zo ongelooflijk zorgzaam, en laten je tegelijkertijd in je kracht. Dat is een moeilijk evenwicht, iemand fysiek helpen en tegelijkertijd de kracht en mogelijkheden van de persoon blijven bewaren.

Een langere rustpauze dringt zich op. Maar het kriebelt, ik wil verder, ik wil weten wat ik nog kan, ik wil de top zien, het uitzicht,... Mijn hoofd wil meer, de nieuwsgierigheid dringt zich op. Maar mijn lichaam krijgt het moeilijk.
Ik ga door, 3km. Na een paar 100m krijg ik het opnieuw moeilijk. Rust dringt zich opnieuw op. Ok even zitten, bekomen, mijn been naar me toetrekken heeft hulp nodig. Nog eens 500 m, terug pauze. Ik voelde de fun eruit gaan, dit is niet meer genieten of stappen. Ik beslis om de shuttle in te zetten.
Er is geen schaduw meer, de auto komt niet, geen bereik om te bellen. Dan maar op karakter, stilzitten wachten tegen een berg met wankele stenen is niet comfortabel of energiebesparend. Dan maar elke 100m pauze. Eindelijk daar is de auto. We rijden verder tot 1,5 km van de top.

Kortsluiting op de kale berg

De rit in de auto is steil, lang en warm. De twijfel groeit: ”Is dit het nu, kan ik er niets meer uithalen?”
We komen aan bij de laatste stop. Er komen meer “Team Mentaal Sterk" leden samen. Het lijkt een ideaal punt voor wie de laatste km's wil stappen. We zien het eindpunt, het lijkt nog ver en steil.
Viola en ik besluiten contactgegevens uit te wisselen. Maar ik vind de cijfers niet in mijn hoofd, ik krijg ze niet gezegd. Ik blijf hangen op 45, dit is niet juist. Dit getal maakt geen deel uit van mijn telefoonnummer. Toch blijf ik het herhalen. We liggen in een deuk en uiteindelijk slagen we er in onze nummers uit te wisselen. We zijn dolenthousiast, de buddy's snappen er niets van. Voor ons is het op dat moment de grootste prestatie!

Hierna begin ik aan de laatste klim, de laatste 1,5 km. Ik heb er goede moed in, maar halverwege moet ik alweer stoppen. Mijn lichaam geeft het op, het doet pijn en het is zwaar. Even rusten, eindelijk tijd voor de magische snoepjes. De cafeïneshot! Hiermee haal ik zonder moeite de top. We draaien de laatste bocht om… daar is de finish.

In mijn hoofd is het vooral een grote, wazige mist. Het is heet en de prikkels nemen de overhand.
Mijn benen zijn zwaar, mijn hele lichaam trilt. Maar ik voel geen euforie, ik voel geen voldoening, niets bijzonders. Ik voel weinig tot niets. Het lijkt alsof ik er niet bij ben, alsof alles buiten mij gebeurt. Ik wil nu enkel zitten, rusten en alles laten bezinken.

Betekenis versus prestatie

Ik krijg complimentjes, mijn omgeving is trots. Felicitaties voor iets waarvan ik zelf nog niet goed weet hoe ik het moet plaatsen.

Wat als een ervaring niet in de trots of prestatie past, maar ergens anders zit?
Wat als het niet meetbaar is en niet klassiek voelt, hoe geef ik het dan betekenis?

Maar onderweg heb ik meer over mijn lichaam geleerd dan in de voorbije jaren, toen achteruitgang centraal stond.

Ik heb gezien hoe grenzen verschuiven en veranderen. Hoe ze minder vast liggen dan ik soms denk.
Dat niet elk doel in kilometers of hoogtemeters hoeft te passen. Soms is een doel gewoon ervaren wat mogelijk is.
Ook dat luisteren echt een kunst is. Het is vermoeiend en vraagt veel lef en durf.
En misschien nog het meest verrassende: dat ik onderweg mogelijkheden ontdekte waar ik vooral beperkingen had verwacht.

Haperend en twijfelend, met pauzes en met busjes, lukte het om 12 van de 21 kilometer te lopen en 1900 hoogtemeters te overwinnen.

De Mont Ventoux heeft me dus diep in mijn eigen reserves laten kijken. De komende tijd zal moeten uitwijzen wat ik daar precies heb gevonden. Het voelt als een verhaal dat net begint.

Wat is jouw beklimming?

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Heb jij ook een 'kale berg' die je op jouw eigen, haperende manier aan het beklimmen bent? Laat het me weten in de reacties, via mail. Of stuur dit verhaal door naar een lotgenoot die wat herkenning kan gebruiken.